Να προτείνω τότε μια πολύ δυνατή σούμα για τον μηχανισμό από τον Πεσκοφ στο MW, έχει πολύ υλικό μέσα.
The History of the ETA 2824, the Workhorse Calibre that Shaped the Industry Όσον αφορά τα δικαστήρια...η ιστορία πάει ως εξής. Μόλις έληξαν οι πατέντες, ο Χάγιεκ απέσυρε τον μηχανισμό από την αγορά. Καθώς ως τότε η ETA ήταν μονοπώλιο ουσιαστικά και προμήθευε τους πάντες, της την έπεσε το Ελβετικό κράτος, και ορθώς. Πιο αναλυτικά:
Το 2002, η ανακοίνωση του Nicolas G. Hayek για τη διακοπή της προμήθειας μηχανισμών ETA σε εταιρείες εκτός του Swatch Group πυροδότησε τη μεγαλύτερη κρίση στη σύγχρονη ιστορία της ελβετικής ωρολογοποιίας.
Επειδή η ETA κατείχε ουσιαστικά το μονοπώλιο (προμηθεύοντας πάνω από το 70% των μηχανικών μερών στην Ελβετία), η Ελβετική Επιτροπή Ανταγωνισμού (COMCO) παρενέβη αμέσως. Οργάνωσε μια σταδιακή απεξάρτηση της αγοράς, η οποία διήρκεσε σχεδόν δύο δεκαετίες:
2002 – 2004: Πρώτες έρευνες. Η COMCO υποχρεώνει το Swatch Group να συνεχίσει τις πλήρεις παραδόσεις.
2004 – 2008: Πρώτη μεταβατική περίοδος. Επιτρέπεται στο Swatch Group να μειώσει σταδιακά τις παραδόσεις ébauches (ημιτελών μηχανισμών), αλλά υποχρεούται να παραδίδει πλήρως συναρμολογημένους μηχανισμούς.
2013 (Η Συμφωνία): Η COMCO και το Swatch Group καταλήγουν σε επίσημο συμβιβασμό. Το Group δεσμεύεται να μειώσει τις παραδόσεις βάσει του μέσου όρου των ετών 2009-2011:
2014-2015: Στο 85% των παλαιών ποσοτήτων.
2016-2017: Στο 75% των παλαιών ποσοτήτων.
2018-2019: Στο 55% των παλαιών ποσοτήτων.
2020 (Η Απελευθέρωση): Από την 1η Ιανουαρίου 2020, οι υποχρεώσεις λήγουν. Το Swatch Group αποκτά το απόλυτο δικαίωμα να επιλέγει πού, πότε και σε ποια τιμή θα πουλήσει τους μηχανισμούς του.
Οι Συνέπειες για τη Βιομηχανία1. Η Εκτόξευση της Sellita
Ο μεγαλύτερος κερδισμένος της κρίσης ήταν η εταιρεία Sellita. Παράγοντας κλώνους των διάσημων μηχανισμών της ETA (ο SW200 αντικατέστησε τον ETA 2824-2 και ο SW500 τον Chronograph Valjoux 7750), η Sellita έγινε ο νέος βασικός τροφοδότης των ανεξάρτητων brands.
2. Η Αναγκαστική Καθετοποίηση (In-house Movements)
Μεγάλοι όμιλοι (όπως η Richemont και η LVMH) αναγκάστηκαν να επενδύσουν εκατοντάδες εκατομμύρια για να χτίσουν δικά τους εργοστάσια.
3. Η Άνοδος των Τιμών για τον Καταναλωτή
Η ανάπτυξη νέων in-house μηχανισμών απαιτεί τεράστιο κόστος έρευνας. Αυτό το κόστος μετακυλίστηκε στους αγοραστές. Μέσα σε μια δεκαετία, η μέση τιμή ενός ελβετικού μηχανικού ρολογιού αυξήθηκε κατακόρυφα, μετατρέποντας πολλά brands από "προσιτή πολυτέλεια" σε "high-end luxury".
Υπάρχει ένα εξαιρετικό από δεκαετίας άρθρο του Κλεριζώ στο WSJ σχετικά με την απόφαση του Χάγιεκ και τα αποτελέσματά της, μπορείς να το βρεις εδώ:
There’s Something in the Way They Move
