Στάλθηκε από: Ef.orange
« στις: Σήμερα στις 08:40:04 »Καλημέρα, σε όλους τους φίλους! 
Γιατί να έχουμε τόση άρνηση; μικρές εικόνες είμαστε που δίνουν αξία στις ιστορίες μας. Η τρίτη ηλικία, για παράδειγμα, δεν είναι περίοδος παρακμής, πού το γράφει αυτό; ασφαλώς και δεν γνωρίζουμε μέχρι πότε θα ξημερώνουμε, και δεν πρέπει να γνωρίζουμε, ποτέ δεν το γνωρίζαμε, ελπίζουμε να έχουμε ευτυχισμένα γηρατειά, και δικαιωματικά οι άρχοντες ποιοτικού χρόνου, εξάλλου το βλέπουμε, πραγματικός πλούτος είναι ο έλεγχος του αόριστου χρόνου μας. Στο χόμπι μας ως παράδειγμα, η ματαιοδοξία είναι βασικό συστατικό, θεωρώ πως δεν πρέπει να το πολεμάς απλά να συμφιλιωθείς με όσα προσπαθούν να σε αρρωστήσουν και να δώσουμε αξία εκεί που πρέπει.
Επίσης, χα χα, το πολύτιμο κάποιου είναι το σκουπίδι κάποιου άλλου, ωρολογιακά τώρα, ασφαλώς κι εγώ συχαίνομαι να είμαι σημείωση μέσα σε κάποια λίστα, ασφαλώς, απεχθάνομαι το κάθε τι που δίνει αξία στο ιλουστρασιόν παράλογο, να χειροκροτώ το όσο πιο ακριβό, όσο πιο σπάνιο, τόσο πιο άριστο. Κλπ κλπ.
Γενικότερα θα έλεγα και ως ηλικιακά ρίσκα. Μία γρήγορη εικόνα που θυμάμαι, ατελείωτα τετραγωνικά, κάπου εκεί ένας νεανικός χώρος, μία βιβλιοθήκη με μηχανοκίνητη ιστορία, σε μια άκρη δύο πατερίτσες, σκορπισμένα ρούχα, τσαλακωμένα μερικά χαρτονομίσματα, και μέσα στον μικρό χαμό 3, 4 δεν ξέρω πόσα, ακριβά ρολόγια. Ευκατάστατη οικογένεια με τον δικό της μικρόκοσμο. Άλλη εικόνα; καρπός, με τυχαίο ένα από τα σπορ του Rolex ποτισμένο στο τσιμέντο. Αδιάφορο.
Μην πλατειάσω άλλο, προσωπικά πάντα, προσπαθώ να αποδεχτώ την όποια βλακεία μου, να θέτω όρια και να είμαι μία ευχάριστη μικρή ιστορία. Κάπως έτσι το βλέπω.
Γιατί να έχουμε τόση άρνηση; μικρές εικόνες είμαστε που δίνουν αξία στις ιστορίες μας. Η τρίτη ηλικία, για παράδειγμα, δεν είναι περίοδος παρακμής, πού το γράφει αυτό; ασφαλώς και δεν γνωρίζουμε μέχρι πότε θα ξημερώνουμε, και δεν πρέπει να γνωρίζουμε, ποτέ δεν το γνωρίζαμε, ελπίζουμε να έχουμε ευτυχισμένα γηρατειά, και δικαιωματικά οι άρχοντες ποιοτικού χρόνου, εξάλλου το βλέπουμε, πραγματικός πλούτος είναι ο έλεγχος του αόριστου χρόνου μας. Στο χόμπι μας ως παράδειγμα, η ματαιοδοξία είναι βασικό συστατικό, θεωρώ πως δεν πρέπει να το πολεμάς απλά να συμφιλιωθείς με όσα προσπαθούν να σε αρρωστήσουν και να δώσουμε αξία εκεί που πρέπει. Επίσης, χα χα, το πολύτιμο κάποιου είναι το σκουπίδι κάποιου άλλου, ωρολογιακά τώρα, ασφαλώς κι εγώ συχαίνομαι να είμαι σημείωση μέσα σε κάποια λίστα, ασφαλώς, απεχθάνομαι το κάθε τι που δίνει αξία στο ιλουστρασιόν παράλογο, να χειροκροτώ το όσο πιο ακριβό, όσο πιο σπάνιο, τόσο πιο άριστο. Κλπ κλπ.
Γενικότερα θα έλεγα και ως ηλικιακά ρίσκα. Μία γρήγορη εικόνα που θυμάμαι, ατελείωτα τετραγωνικά, κάπου εκεί ένας νεανικός χώρος, μία βιβλιοθήκη με μηχανοκίνητη ιστορία, σε μια άκρη δύο πατερίτσες, σκορπισμένα ρούχα, τσαλακωμένα μερικά χαρτονομίσματα, και μέσα στον μικρό χαμό 3, 4 δεν ξέρω πόσα, ακριβά ρολόγια. Ευκατάστατη οικογένεια με τον δικό της μικρόκοσμο. Άλλη εικόνα; καρπός, με τυχαίο ένα από τα σπορ του Rolex ποτισμένο στο τσιμέντο. Αδιάφορο.
Μην πλατειάσω άλλο, προσωπικά πάντα, προσπαθώ να αποδεχτώ την όποια βλακεία μου, να θέτω όρια και να είμαι μία ευχάριστη μικρή ιστορία. Κάπως έτσι το βλέπω.
, έχω ακόμα, θα ήθελα να βλέπω αυτές τις εικόνες και να χαμογελώ... 
χαχαχα
, ή για να αποδείξεις ότι τα .....κατάφερες στην ζωή. .gif){kind=small}
