Τα Oxfords, ειναι ένα κλασικό παπουτσι, που λάτρευα και λατρεύω. Εχω σήμερα 3 ζευγάρια.
Τα αρχικά και χειροποίητα ( παραγγελία ), στην αρχή δυσκόλευαν και στον βηματισμό, και ΕΤΡΙΖΑΝ !!!!!
Σιγά -σιγά, μαλάκωναν, έπαιρναν το σχήμα του ποδιού, το "πάτημα" του κάθε χρήστη, και γινόντουσαν μέρος του ποδιού. Αυτή είναι η ομορφιά και η ποιότητα του "χειροποίητου", που τότε κάστιζε 1000-1200 Ε ( Σε Λίρες, μιλάμε για μέσα '80 - μέσα 90 ). Και έφτιαχναν και καλαπόδι στο πόδι σου, και το κατασκεύαζαν. Και το καλαπόδι έμενε στο "μαγαζί", με τα στοιχεία σου, για την επόμενη παραγγελία.
Οι πολύ "καλοί", σου έπαιρναν και αποτύπωμα πατουσας σε μαλακό υλικό, για την διαμόρφωση του εσωτερικού. Περασμένα μεγαλεία !!!! Πάνε αυτά !
Να κάνω μία παρένθεση. Ο παππούς Γιώργος, μαζί με έναν ξάδελφο του, είχαν βιοτεχνία υποδηματοποϊας στην Κων/πολη. Καλή φίρμα με μέγεθος. Με τις σφαγές του 22, η οικογένεια, με τον πατέρα μου τότε παιδάκι, 12 ετών, βρέθηκαν πρόσφυγες , που στην Τουρκία τους έλεγαν "Ελληνες", και στην Ελλάδα, Τούρκους. Με την άφιξη, τους πέταξαν σε έναν τόπο στην Δράμα. Εκεί, επανέλαβε την τέχνη του, και έτσι έζησε η οικογένεια. Ο γιός του ξαδέλφου, που παρέμεινε στην Πόλη, ήρθε μετά από χρόνια, έκανε εδώ βιοτεχία με μαγαζί / πρατήριο στην Αθηνάς και πηγαίναμε μικροί και πέρναμε παπούτσια ( από τον θείο Στέφανο Λαϊδογλου. ) Ισως από DNA,
το δέρμα και το παπούτσι εν γένει,
με συγκινεί ιδιαίτερα. Στην Πάρο, πάω στους τεχνίτες που φτιάχνουν σανδάλια, και κάθομαι μαζί τους για καφέ. Και βλέπω ξανα και ξανά, την χάραξη, το κόψιμο, τις ραφές.
Στιε καλές φίρμες, έστω και εάν είναι "βιομηχανοποιημένα", υπάρχουν και μισά νούμερα, αλλά και διαφορετικές επιλογές στο πλάτος στο ύψος του κότσι. Να τα λέμε έτσι ενημερωτικά. Εδώ, τα κλασικά ( ανδρικά ) Πετρίδης - Πετράκης και λοιποί, την εποχή της εφηβείας μου, είχαν ΤΡΑΓΙΚΕΣ ποιότητες δέρματος, ήταν σαν ....χαρτόνια. Στην Μεσογείων, 4η στάση Χολαργού, ήταν ένα τεράστιο εργοστάσιο ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ. Πλέον, το κτίριο υφίσταται μεν, αλλά με άλλες χρήσεις.
Το Ελληνικό παπούτσι, είχε καλό όνομα, και σε μαγαζιά στην Ευρώπη, εύρισκες αρκετά. Σε σύγκριση με κάτι Ευρωπαϊκές κατασκευές, σχεδόν πλαστικές, τα Ελληνικά έσκιζαν ! Αλλά, ΠΑΝΤΑ, ο αντίπαλος ήταν τα Ιταλικά, που είχαν ( και έχουν καταφέρει ) να είναι υποτίθεται κορυφαία.
Δεν τα ξαναέβαλα, τα χάρισα. 
και βατραχοπέδιλα 
